Een nestje fokken, een lang gekoesterde wens

Toen ik in 2013 kennismaakte met de site van de NVSW en las dat ze soms mensen vroegen om een “gelegenheidsnestje” te fokken om zo het ras in stand te houden, was er bij mij een “zaadje” geplant. Ik had nog geen flauw idee hoe dat aan te pakken en ook nog geen tijd. Maar in de afgelopen 7 jaar is er een prachtig plan gerijpt met als resultaat dit mooie nestje van Tyske. De 1e stap was het volgen van de Fokkerscursus in 2016. Een interessante en leerzame cursus die ik met veel plezier gevolgd heb. De 2e stap, een teefje. Tot nu toe hadden we alleen maar reuen gehad. Toen Joop aankondigde te willen stoppen met werken kon er nog wel een pup bij komen. Ons eerste teefje en dat werd Tyske. De 3e stap, zelf stoppen met werken en dat is gebeurd per 1 januari 2020. Daarom maar bijtijds een dekaanvraag gedaan. In oktober kregen we groen licht voor de reu van mijn keuze, Fimme ( stamboomnaam Ramos). Nu maar wachten tot Tyske loops wordt.

Fimme

Op papier had ik hem allang uitgezocht. Hij en zijn broer waren in mijn ogen de beste match voor Tyske. Tyske is met een schofthoogte van 53cm een klein teefje. Daarom wilde ik een niet zo kleine reu want naar mijn mening moet een Wetterhoun toch wel een beetje formaat hebben. Verder wilde ik een effen reu bruin of zwart maar dan wel bruin verervend en ook bont verervend. Dan zou ik kans hebben om alle kleuren in het nest te krijgen. Het allerbelangrijkste is dat de reu SCID-vrij is want Tyske is drager van het gen. Verder moet de inteeltcoëfficiënt zo laag mogelijk zijn. Dat zijn veel wensen en dat maakt de keuze beperkt. Er waren wel een paar geschikte kandidaten maar eentje had net 2 nestjes gedekt dus die was nog niet aan de beurt. Op de Fokkersdag in oktober deed Fimme mee aan de dekreuen parade en ik vond hem een mooie hond. Ik raakte met zijn bazin aan de praat en zij vond het ook een erg leuk idee. Het is niet alleen belangrijk dat het tussen de honden klikt maar ook tussen de bazen. En klikken tussen de honden doet het. Op 1 november gaan we op kennismakingsbezoek bij Fimme. Fimme daagt Tyske al gauw uit tot een spelletje en Tyske gaat daar graag op in. Vervolgens maken de twee honden samen de tuin onveilig en gaan wij maar naar binnen om koffie te drinken. Het is een regenachtige dag en als het even droog is gaan we ook nog een wandeling maken met z’n allen. Het is een geslaagde 1e ontmoeting geweest. Dat belooft veel goeds.

De dekking

Tyske wordt op 14 december loops en dan wordt het rekenen. Ayke is daar een aardige maatstaf in, wanneer Tyske dekrijp is. Bij de vorige loopsheden heb ik dat precies bijgehouden en dat is op dag 13. We zouden dan uitkomen op 2e Kerstdag. De bazen van Fimme zijn op vakantie en Fimme is gelogeerd in Drenthe bij de fokker van Ayke. Als Tyske 9 dagen loops is gaat ze er bijna van door met een hond uit de buurt en ’s avonds is haar uitvloeiing ook van kleur veranderd. Ik wilde eigenlijk dinsdag voor Kerst de progesteron test laten doen om het juiste tijdstip van de dekking te bepalen. Ik had de afspraak al gemaakt bij de Dierenkliniek in Dieren want daar bepalen ze het zelf en heb je dezelfde dag de uitslag. Ik verzet de afspraak naar maandag en dat is geen probleem. Rond het middag uur wordt de uitslag doorgebeld, die is 4,16. Dat is nog niet hoog genoeg maar al wel aan het stijgen. Het advies zou zijn om over 2 dagen nog eens te testen maar dan is het 1e Kerstdag. Ik zeg tegen de dierenarts dat ik ook naar de reu kan gaan en kijken wat er gebeurt. Zo wordt het afgesproken met de fokker waar Fimme gelogeerd is onder het motto, beter te vroeg dan te laat. Dus 1e Kerstdag met Tyske naar Drenthe. Fimme zit nog in de kennel en Tyske mag eerst een plasje doen in de tuin. Daar haalt hij heel veel informatie uit, zegt de fokker. Dan laat ze Fimme erbij. Fimme snuffelt aan Tyske en in de tuin maar Tyske wil spelen. Het voorspel begint en duurt zo’n 9 min. Dan staan ze gekoppeld en dat duurt bijna een half uur. Tijdens de koppeling is het belangrijk dat het teefje stil blijft staan anders bezeerd ze de reu. Daar zijn wij voor, dat het stel op de plaats blijft. Als ze weer los zijn brengen ze zichzelf in fatsoen en daarna zijn ze onafscheidelijk en gaan ze samen de tuin verkennen. Wij drinken samen met de fokker en haar man koffie met taart, buiten op het terras bij de vijver en het is 1e Kerstdag, héél bijzonder. De dekking is gegaan zoals ik dat voor ogen had, natuurlijk en zonder dwang. Als Tyske nog niet gedekt had willen worden dan zouden we het na 1 of 2 dagen nog een keer proberen. Als ze er nog helemaal niet aan toe was geweest dan zouden we gewacht hebben tot de volgende loopsheid. Ik heb aan alle scenario’s gedacht. Als we weer thuis zijn wordt ze helemaal afgesnuffeld door Ayke maar hij is nog steeds niet in haar geïnteresseerd. Dat is ’s avonds wel anders, dan begint hij heel erg avances te maken en wordt hij gruwelijk afgesnauwd door Tyske. Anders zijn ze dikke maatjes maar nu moet hij op afstand blijven. Dat is erg frustrerend voor Ayke. Ze moeten fysiek gescheiden blijven en Ayke reageert zijn frustraties op ons af. Normaal gesproken gaat hij uit logeren bij onze zoon Douwe in Friesland maar die is nu over voor Kerstmis. Het is behelpen maar het is maar een dag of 4-5. We hebben besloten, in overleg met de fokker om vrijdag de 27e nog een keer terug te komen omdat we misschien iets te vroeg waren. Vrijdag wordt er nog een keer gedekt en het gaat weer op dezelfde manier. Als ze gekoppeld staan wil Tyske gaan liggen maar Fimme staat nog en hij begint te piepen. Ik hijs Tyske weer op haar poten en dan is het weer goed. Hij probeert wel los te komen maar dat lukt pas na 20min. Daarna is Tyske er klaar mee. Als Fimme dan nog toenadering zoekt wordt hij afgewezen. Spelen is oké maar verder niet. Toch kunnen ze maar moeilijk afscheid nemen, ik krijgt Tyske bijna niet mee. Wij hebben het gevoel dat het wel goed gegaan is maar je moet nog een maand wachten voordat je een echo kan laten maken, dan heb je pas zekerheid.

Het lange wachten

Na 30 dagen kun je een echo laten maken. Dan weet je het zeker want dan kunnen er ook geen vruchten meer geabsorbeerd worden. Er zijn al wel eerder tekenen maar die bieden geen zekerheid. Schijnzwangerschap geeft nl dezelfde symptomen. Zo rond dag 20 na de dekking heeft Tyske opeens geen zin in brokken ’s ochtends en als ze eet, is dat met lange tanden. Dat is heel bijzonder voor Tyske want die kan heel dwingend zijn als het om voer gaat. Lekkere dingen gaan er nog wel in. Eind januari gaan we naar Friesland en op 27 januari maakt Douwe, die dierenarts is, de echo. Hij ziet daar 6 à 7 vruchten op. Tyske weegt op dat moment 27,7kg. Dat is maar iets boven haar normale gewicht van 27,1kg. Daarna gaat ze hard groeien en dat begin je ook aan haar te zien.

• 27-01-2020, 5 weken drachtig: 27,7kg
• 04-02-2020, 6 weken drachtig: 29,7kg
• 11-02-2020, 7 weken drachtig: 31,5kg
• 19-02-2020, 8 weken drachtig: 33,6kg
• 22-02-2020,8½ weken drachtig: 34,7kg

Ze is op het laatst tonnetjes-rond en kan ook niet meer mee naar het bos. Ze wil het ook niet meer. Op 19 februari maakt Douwe nog een röntgenfoto om te kijken hoeveel pups er werkelijk in zitten. Het is een drukke boel daar binnen en moeilijk te tellen. Alle assistentes komen mee helpen tellen en we komen uit op 9 pups. Alles wordt thuis in gereedheid gebracht en dan is het wachten op de eerste signalen dat de bevalling aanstaande is. We temperaturen haar gedurende een week al meerdere keren per dag. Haar temperatuur is redelijk laag voor een hond, tussen 37,7°C en 38,2°C. De temperatuurdaling die er op duidt de bevalling er aan komt missen we.

De geboorte

Omdat Tyske op zondagavond onrustig is met iedere keer hijgen, besluit ik om ’s nachts bij haar te blijven. Met een slaapzak lig ik op de bank. De bank is groot genoeg en Tyske past er ook bij. Ze ligt bij mijn voeten. ’s Nachts gaat ze iedere keer rechtop zitten om te hijgen. Ook ruik ik op een gegeven moment een typische metaalachtige geur. Vruchtwater? Zou er ontsluiting zijn? Al met al een onrustige nacht. Ook gaat ze ’s nachts even van de bank af om water te drinken en komt terug met het “vosje” in haar bek. Ze legt het op de bank en begint het hevig te likken. Is ze vast aan het oefenen? ’s Morgens om acht uur is er nog niets aan de hand en ik dut weer in. Een half uur later wordt ik wakker omdat Tyske iets zit te eten, op de bank. Het duurt even voordat het tot me doordringt. Het lijkt erg taai te zijn want ze moet er flink op kauwen. Als ik beter kijk zie ik het eerste pupje tussen haar voorpoten liggen en wordt net het laatste stukje placenta naar binnen gewerkt. Het pupje zit nog helemaal in de vliezen. Ik maak het snel het vlies open en laat Tyske het snuitje likken. Het bekje gaat open en er komt een geluidje uit. Hij/zij doet het! Wat een wonder, wat een opluchting. Ik laat het pupje aan Tyske over en ik ga Douwe bellen en verdere maatregelen treffen. Na een poosje bijt ze de navelstreng door en kan ik het wegen. Ik vergeet te kijken of het een reutje of een teefje is maar dat komt later wel, dat verandert niet. Ik wil de pup niet weer van Tyske afpakken. Ik leg het in de werpkist met de bedoeling dat de rest van de bevalling daar plaats zal vinden maar mevrouw denkt daar anders over. Na een hoop gedraai en gedoe, waarbij wij bang zijn dat ze er op gaat staan of liggen, neemt ze de pup in de bek en neemt het mee terug naar de bank. Ze legt het op de bank en gaat er zelf bij liggen. Blijkbaar vindt ze de bank toch een betere plek om te bevallen. Dat laten we dan maar zo. Alles voor de rust van de moeder. De geboorte van pup 2 vindt om 10:10 plaats, Douwe is net gearriveerd. Nr 3 volgt een uur later en nr 4 een half uur daarna. Alle geboorten zijn heel duidelijk en Tyske reageert daar ook gelijk op. Nr 2 zit in het vlies maar 3 en 4 worden met de kop eerst geboren en het vlies is al open. De geboorte van pup nr 5 gaat zo ongemerkt dat we te laat ontdekken dat het al geboren is. Tyske heeft er ook niet op gereageerd. Het heeft te lang in het vlies gezeten en gaat niet meer uit zich zelf ademen, het zwarte reutje sterft helaas. Een samenloop van omstandigheden, een zwarte pup, een donkere bank, Tyske die helemaal in de hoek ligt en er niet op gereageerd heeft en een dikke pluimstaart die er ook voor ligt. Bij de volgende 4 letten we nog beter op. Zo worden alle pups op de bank geboren en om kwart over drie komt de laatste. Tyske heeft alle placenta’s opgegeten en alle navelstrengen zelf doorgebeten. Als ze rustig ligt breng ik de 8 pups naar de werpkist en zij gaat erbij liggen. Ze drinkt water waar ik wat druivensuiker in heb gegaan voor de energie en later eet ze ook haar vlees, een dubbel portie. Ze ligt ontspannen in de kist. Er zijn geboren, 1 bruinbont teefje en 8 reutjes, 2x bruinbont, 3x zwartbont, 1x bruin en 2x zwart. Omdat ik het allemaal nog wel spannend vind blijf ik de volgende nacht ook nog op de bank slapen. Voor mij is het de eerste keer en voor Tyske ook. Bij iedere kik sta je naast de kist, bang dat ze een pupje plet. Ik dut af en toe in maar realiseer me op een gegeven moment dat ze heel erg aan het likken is. Ik zie een kletsnatte zwartbonte pup waar ze heel druk mee bezig is. Het is duidelijk dat het niet meer leeft. Welke van de drie zwartbonte pups vraag ik me af? Ik begin te tellen maar tel gewoon 8 droge pups in de kist. Er is een 10e geboren, een reutje en het is kwart voor twee ’s nachts, ruim 10 uur later. Die heeft geen schijn van kans gehad. Ik weeg hem en hij heeft een perfect gewicht van 414gr. Ik haal hem maar weg, bang dat Tyske hem nog opeet, zo druk als ze er mee bezig is om hem tot leven te krijgen maar dat gaat toch echt niet lukken. De volgende 2 dagen is ze hem nog steeds aan het zoeken. Opeens ligt er een wit met zwart knuffeltje in de kist, die heeft ze er zelf in gelegd. Beschouwt ze dat als het verloren pupje? We zullen het nooit weten. Ook niet of Wetters kunnen tellen.