Otto: geb. 3 augustus 2020 te Zoetermeer

Jane: Ik heb Jane ontmoet op de NVSW Fokkersdag in het najaar van 2019. Zij is secretaris van de UKSA (United Kingdom Staby Association). Zij vroeg me wat te vertellen over het karakter van de Wetterhoun. Ze willen heel graag de Wetterhoun introduceren in de UK. Ik vertelde ook dat ik wel eens een pup opvang als die nog wat langer moet blijven voordat hij naar het buitenland gaat. Het contact werd gelegd en dat contact bleven we houden. Jane zorgde ook voor het contact met de baasjes van Aafke. Half september 2020 kreeg ik een mailtje van Jane met de vraag of ik een Stabij pup wilde opvangen. Er zouden 4 pups naar de UK gaan, 2 teefjes en 2 reutjes waarvoor ze opvang nodig had totdat hun Rabiës inenting geldig is. Een daarvan is Otto, 28 september hebben we hem opgehaald bij de dochter van de fokker.

Otto: Otto was een kleine bange pup toen hij bij ons kwam. Als hij in de voortuin was schrok hij al als er een fiets de straat af reed. De Stabij staat er om bekend dat zij van nature vaak wat onzeker en nerveus zijn. Het is zaak om een stabij pup zo vroeg mogelijk goed te socialiseren. Mede door de “opvoeding” van onze 3 Wetters is dat wel gelukt. Je zag hem mentaal groeien en hij heeft zich ontwikkeld tot een zelfverzekerde pup van 15 weken, toen hij ons verliet. De eerste dagen bleef Otto dicht bij mij in de buurt. Dat kwam waarschijnlijk omdat Tyske in het begin niet zo aardig was. Daarom hield ik ze maar gescheiden om het wennen aan elkaar heel geleidelijk en gecontroleerd te laten verlopen. Dat is gelukt, na een paar dagen heeft Tyske Otto geaccepteerd. Daarom waren Otto en ik veel samen in de keuken en heb ik daar een mand voor hem neer gezet. Otto gaat mee in onze fietskar als we Ayke, Tyske en Hielke uitlaten in het bos. Otto mag dan ook korte periodes van 10min(2mnd) en 15min(met 3mnd) los lopen. We hebben hem kennis laten maken met andere honden en andere dieren zoals koeien, paarden, varkens en zelfs een kalkoen en de papegaai van onze vrienden. We hebben hem ook laten wennen aan water en aan verkeer want hij gaat in Londen wonen. Hielke is zijn grote speelmaatje maar Tyske, die hem eerst als indringer beschouwde, speelt op haar ruwe manier ook met hem. Zelf Ayke, die nooit zoveel van pups moet hebben, speelt af en toe met hem en doet dat op een veel subtielere manier dan Hielke en Tyske. Otto is heel bedreven geworden in het ontwijken van deze lompe honden als ze met elkaar spelen. Pas als hij zijn 12 weken inenting heeft gehad mag hij los op het hondenveld en gaat hij ook mee op de korte wandelingen, zonder kar.

Karakter: Otto is heel aanhankelijk en houdt van geknuffeld worden. Hij is heel sociaal, naar andere honden en vooral naar mensen. Kleine kinderen zijn helemaal favoriet bij hem. Hij ging altijd uit zichzelf naar kleine kinderen toe.

Puppycursus: Ik ben ook met Otto naar puppycursus geweest. Helaas verliep die iets anders dan ik me voorgesteld had. De 1e twee lessen verliep normaal met 9 à 10 pups. Toen kwamen er corona regels en mocht je nog maar met maximaal 4 mensen bij elkaar komen en volgden er 2 lessen met 4 pups. Daarna werden de regels nog strenger en mocht er helemaal geen les meer zijn maar konden we wel met 4 pups komen die dan 20min. met elkaar konden spelen. Zelf moeten we buiten het veld blijven. Dat waren de laatste 2 lessen voor Otto, daarna vertrok hij naar de UK. Otto speelde vrij wild met zijn puppyvriendjes, Stabij, Duitse Staander en Toller. Pups van zijn eigen formaat. Ik denk dat, dat ligt aan zijn opvoeding met en door 3 Wetterhounen.

Vertrek: Op 26 oktober is Otto precies 12 weken oud en kan hij tegen Rabiës ingeënt worden. We rijden daarvoor naar Friesland om het door Douwe te laten doen. Hij krijgt ook zijn 12 weken cocktail. Ook de 2 zusjes van Otto, Genesis en Fenna en zijn broertje Fergus zullen op die dag tegen Rabiës ingeënt worden zodat ze allemaal tegelijk naar de UK kunnen verhuizen. Je kunt nog steeds niet vrij reizen op en neer naar de UK zonder 2 weken in quarantaine te moeten. De nieuwe baasjes van de honden kunnen dus niet zelf komen om hun pup op te halen in Nederland. Net als afgelopen zomer met Aafke moeten deze hondjes ook door een diertransporteur opgehaald worden. Er wordt weer gekozen voor Animal Couriers UK net als bij Aafke. Dus is er ook weer een TRACES certificaat nodig. Om de kosten te drukken stel ik voor om de pups op één plek te verzamelen waar ze gecheckt kunnen worden door de NVWA dierenarts en opgehaald door de koerier. Dan heb je maar 1x voorrij kosten. Aangezien niemand zich aanbiedt gebeurt het dus bij ons. Op maandag 16 november worden er aan het einde van de ochtend 3 Stabij pups bij ons gebracht en komt de dierenarts om 14.00uur. Die controleert de chip, de paspoorten en de formulieren. Omdat ik niet zeker weet of Tyske de 3 pups niet als indringers beschouwd houd ik haar apart en doe ik de hondjes in de “puppytuin”. Daar kunnen ze volop met elkaar spelen en ravotten en graven, dat doen ze dan ook vol overgave. Het is een beetje druilerig weer en ik heb het “hutje” weer tot puppykamer omgebouwd met een schone vloer en vetbedden tegen de kou en speelgoed. Daar kunnen ze gaan liggen als ze moe zijn. Door het vochtige weer worden de pups hartstikke smerig en ook de vloer van het “hutje” blijft niet schoon maar ze vermaken zich prima. Om 18.00uur staat Animal Couriers bij ons voor de deur. Alle formulieren en de paspoorten worden nogmaals gecheckt en dan gaan ze, ieder in een ruime kooi met water en schone kleedjes en in gezelschap van een kat, hun nieuwe toekomst tegemoet. Het is niet leuk om ze op deze manier te laten vertrekken maar het is zo wel het beste geregeld nu je niet zelf kunt reizen. De koerier rijdt naar Calais en zal in Frankrijk nog een hondje oppikken. In Calais gaat hij met de honden in een “pet friendly” hotel en probeert de volgende dag zo vroeg mogelijk te boot te nemen naar de overkant. Hij heeft met de eigenaren van de pups afgesproken op een parkeerplaats aan de M6 om de honden daar te overhandigen want ze gaan naar verschillende plaatsen in de UK. Otto gaat naar Londen, Fergus gaat in Schotland wonen, Genesis in het Peak District en Fenna ergens in de buurt van Birmingham. De volgende dag horen we heel laat dat de pups op de boot zitten, om half acht ’s avonds pas. Het blijkt erg druk te zijn, lange files voor de boot en de tunnel i.v.m. de naderende Brexit. De pups hebben hier niet zoveel last van gehad, er was volop gelegenheid om ze uit te laten in Calais. Om half elf ’s avonds krijgen we bericht dat de pups hun baasjes gevonden hebben. Sommige baasjes hebben al vanaf half een op de parkeerplaats gewacht en moeten dan nog een hele reis maken terug naar huis.