Mika: 3 augustus 1999 – 28 juni 2013

Het is September 1999 en op een zaterdag staat er een advertentie in de krant: “Jonge hondjes te koop (Friese Stabij), mooie tekening”. Er staat een telefoonnummer bij en ik bel op. Het blijkt helemaal in Rouveen te zijn. Ik maak een afspraak dat we dinsdagavond langskomen. Dinsdagavond 14 September gaan we met z’n allen een pup uit te zoeken. Er zijn bruin-witte en zwart-witte pups, hele pluizige en wat gladdere. De bruin-witte zijn twee teefjes, dat willen we sowieso niet. We willen een reu en we kiezen een hele pluizige met een witte streep over z’n snuit. Hij gaat natuurlijk Mika heten, dat was al bepaald en we hebben op dat moment nog geen idee wat voor een geweldige, lieve, gekke en ondeugende hond we in huis hebben gehaald maar hij zal voor de komende, 13 jaar en 9 maanden, ons maatje zijn. Het grote opvoeden moet nu beginnen.

Socialisatie: Mika is als pup van 6 weken zeer onbevangen en het eerste socialisatiemoment, wat zeer kenmerkend is geweest voor de rest van zijn leven, is al snel. We hebben hem nog geen week en de zondag daarop is er in Oosterbeek ’s middags een happening op het raadhuisplein i.v.m. de 55e Airborne herdenking. Er is een defilé met muziek, oude legervoertuigen en veteranen. We gaan kijken en nemen Mika ook mee. Vanwege de drukte neem ik hem op de arm omdat ik bang ben dat hij anders onder de voet gelopen wordt. Hij bekijkt al die drukte, muziek en herrie op z’n gemak met nieuwsgierige oogjes. Als alles voorbij is gaan we het plein op en laat ik hem aan de riem lopen. Hij is zo schattig dat iedereen er op duikt en ik krijg het commentaar “die is niet echt, daar zitten batterijen in”. Mika vindt het allemaal best, helemaal niet bang en op een gegeven moment krijgt hij het door en begint hij al die aandacht leuk te vinden. Als hij weer een groepje mensen ziet gaat hij er al helemaal voor staan en gaat er zelf op af. Hij klimt bij een Engelse veteraan op de scootmobiel. Ook als we langs de weg naar huis lopen wil hij zelf op groepjes mensen af. Dit is hij zijn hele leven blijven doen, zomaar spontaan op wildvreemde mensen afgaan en het was altijd geschoten, hij koos altijd de goede uit, alsof hij het aanvoelde.

Mika was voorzichtig maar niet bang uitgevallen niet als pup en niet als jonge hond. Grote honden vond hij prachtig. Hoe groter, hoe mooier hij het vond maar vond hij het spelletje te wild dan trok hij zich even terug om even later terug te komen en dan het spelletje op zijn manier te spelen. Dat kreeg hij iedere keer weer voor elkaar. Natuurlijk hebben we ook wel wat met hem te stellen gehad, heeft hij dingen kapot gemaakt uit verveling toen hij ging puberen of raakte we hem kwijt tijdens een wandeling. Ons hart heeft ook diverse keren stil gestaan als hij gevaarlijk dingen deed zoals de spoorberm op rennen en het spoor oversteken of te dicht langs het spoor aan de andere kant van het hek. Toen durfden we hem daar niet meer los te laten lopen.

Puppycursus: Met ongeveer 10 weken oud zijn we een puppycursus gaan volgen in Heelsum, in de manege. De eerste keer vond hij het maar niks, hij ging voor de deur zitten en wilde naar buiten. Daar kwamen we ook zijn zusje uit het zelfde nest tegen. Het klikte meteen en tijdens het vrij spelen waren ze onafscheidelijk. Naarmate ze ouder werden, werden de spelletjes ook steeds ruiger. 11 Weken lang (want zij was een week eerder begonnen dan wij) hebben ze iedere week alleen maar oog voor elkaar gehad, alsof ze het wisten dat ze broer en zus waren en er kwam geen andere hond tussen.

Een broertje erbij: Op 2^e paasdag stond de boer, waar we Mika vandaan hadden, opeens met z’n vrouw en dochtertje op de stoep. Hij ging altijd nog een keer bij zijn pups kijken zei hij. Hij vond dat Mika veel op zijn vader leek en vertelde dat hij rond Koninginnedag een nieuw nestje verwachtte. Hij nodigde ons uit om met de hond nog een keertje langs te komen. Dat deden we op 2^e Pinksterdag, toen waren de pups van het nieuwe nest net 6 weken oud. Zo kwam Bouke in ons midden en kreeg Mika er een echt (half)broertje bij.

Karakter: Mika was een geweldige hond met een uniek karakter, van zowel de Wetterhoun als de Stabij. Hij was lief, ondeugend, grappig en gevoelig. Hard voor zichzelf maar zacht voor anderen. Zelfverzekerd zonder dominant te zijn maar dwong blijkbaar een natuurlijk respect af bij andere honden. Hield niet van ruzie, kleine vervelende hondjes negeerde hij of ging ze zelfs uit de weg. Bij grote vervelende honden ging hij in de verdediging en stond hij zijn mannetje en kende je hem niet terug. Hij voelde feilloos de stemming bij zowel honden als bij mensen. Hij had ook zo zijn eigen ideeën van wat wel en niet kon. Zo vond hij dat hij absoluut niet boven thuishoorde, of op schoot of op de bank en zwemmen deed hij ook niet uit vrije wil. Er waren ook dingen waarvan hij donders goed wist dat ze verboden waren maar die hij niet kon laten zoals blaffen tegen koeien, achter fietsers aan gaan en jatten van tafel. Hij had duidelijk de “eigen agenda” van de Stabij en kon vaak geheel uit het zicht verdwijnen. Daarom hebben we Bouke maar geleerd “om Mika te roepen”. Dat werkte 9 v/d 10 keer. Mika had ook zo zijn eigen rituelen. Na het eten dronk hij veel water, droogde daarna zijn snuit af aan zijn kussen en kwam vervolgens “iets brengen”. Dat kon variëren van een pen, de afstandsbediening tot een blaadje uit de prullenmand. Alles werd ingeleverd tegen een beloning, dat was zijn toetje. De krant uit de brievenbus halen was ook zijn taak, vond hij, alleen afgeven tegen een beloning.

Vakantie: Van het begin af aan is Mika altijd mee op vakantie geweest. Kamperen vond hij geweldig. De tent stond nog niet of hij lag er al in. Zelfs in de tuin. Toen we de 1e keer met een camper op vakantie op vakantie gingen vond hij dat maar niks. Totdat hij op de bank mocht en naar buiten kon kijken en die plaats claimde hij iedere keer. Hij wilde altijd graag zien waar hij naar toe ging. Toch bleef zijn voorkeur naar de tent uitgaan. Hij is mee geweest naar Luxemburg, Frankrijk, Noorwegen, Wales en Schotland.

Ouderdom: Na onze vakantie in Schotland in 2012 ging het steeds een stukje minder met Mika, de ouderdom begon hem parten te spelen en steeds leverde hij een stukje in. Naast de artrose, waar hij medicijnen voor kreeg, begon hij staar te krijgen, werd doof, kreeg last van neuropathie waardoor hij door spierverlies steeds moeizamer ging lopen en een stembandverlamming wat hem, bij de erg warme dagen in juni 2013, benauwdheid bezorgde. Zijn geest bleef onverminderd sterk. Wandelen werd een marteling voor hem maar ik mocht hem niet thuis laten. Als ik Bouke wilde uitlaten, keek hij me aan met een bik van “mij laat je niet thuis”. Toen ik ontdekte dat hij niet meer uit zichzelf op kon staan heb ik een afspraak met de dierenarts gemaakt om hem thuis in te laten slapen. Toen de dierenarts kwam keek hij nog even in zijn tas of daar misschien lekkere dingen in zaten want zijn eetlust heeft hij tot op het laatst behouden. 28 Juni 2013 is hij overleden.