Honden
In 1999 besloten een hond te nemen. We hakten de knoop door nadat we in Friesland op een camping stonden en de kinderen ons enthousiast kwamen halen want ze hadden een hond gezien “zo groot als een cavia”. Het bleek een jonge Yorkshire terriër van 10 weken en ….. inderdaad zo groot als een cavia. We raakten met de bazen van de honden, want ze hadden er twee, aan de praat. De ene hond heette Senna en de pup heette Shumi. De man was duidelijk Formule 1 fan. Ik grapte, de volgende gaat zeker Mika heten. De kinderen waren gelijk enthousiast en riepen “als wij een hond nemen, noemen we hem Mika”. Ziezo, een naam hadden we al nu nog een hond. Het hoefde niet persé een rashond te zijn, liever niet eigenlijk. Een beetje een middelmaat, niet te groot maar ook niet te klein. Wél echt een hond. Begin september stond er een advertentie in de krant: “jonge hondjes te koop (Friese Stabij), mooie tekening”. Ik dacht, een Friese Stabij is wel een hond voor mij. We maakten een afspraak en konden op dinsdagavond 14 september bij de boer in Rouveen de pup op komen halen, 6 weken oud. Zo ging dat in die tijd. We hebben er nooit een moment spijt van gehad. Het jaar daarop stond de boer uit Rouveen met zijn vrouw en dochtertje bij ons op de stoep met de mededeling “ik ga altijd even bij mijn pups kijken”. Hij vertelde dat hij rond Koninginnedag weer een nieuw nestje verwachtte en nodigde ons van harte uit om nog eens langs te komen, de hond mocht ook mee komen. Zo gebeurde het dat we op 2e pinksterdag bij de boer op bezoek gingen en met een pupje thuis kwamen. Dat was Bouke, hij was meer Stabij. Mika en Bouke zijn 13 jaar lang, hoewel heel verschillend van karakter, de beste maatjes geweest. Bij ons in het bos ontmoette ik iemand die mij vroeg of Mika een echte Wetterhoun was en we raakte aan de praat. Een paar dagen later kreeg ik van haar het boek “De Stabij en Wetterhoun, de Fryske Hounen” en zo raakte ik bekend met de Wetterhoun en ontdekte dat Mika ook wel erg veel karakter eigenschappen van een Wetterhoun had die Bouke beslist niet had. Zo werd mijn interesse voor de Wetterhoun geboren. Mika was een fantastische hond met een uniek karakter daarom wilde ik een echte Wetter als hij er niet meer was. Nadat Mika eind juni 2013 overleed melde ik me aan voor een pup bij de NVSW. Eind augustus kregen we een telefoontje dat er een pup voor ons was. Het nest was 12 augustus geboren en we konden gelijk de volgende dag al bij de fokker gaan kijken. De pups waren 3 weken oud. Begin oktober konden we de pup ophalen maar we zijn tussendoor nog een keertje gaan kijken. Zo kwam Sybe bij ons. Bouke, die na de dood van Mika, in een soort van depressie was geraakt had in het begin wat moeite met zo’n kleine pup maar de pup was zeer vasthoudend en al gauw kwam dat goed en nam Bouke in het begin Sybe nog in bescherming, toen Sybe eenmaal volwassen was, was dat andersom. “Kom niet aan Bouke”. Er hoefde geen hond uit te vallen naar Bouke want dan kreeg hij het met Sybe aan de stok. Wij namen de honden altijd mee op vakantie maar toen we in 2015 met de camper naar Zwitserland gingen was dat voor Bouke te veel. Hij was erg onrustig en niemand had plezier, met een week waren we weer thuis. Eind november gaf Bouke aan dat het voor hem genoeg was geweest en we lieten de dierenarts komen. Wie kon verwachten dat we 7 weken later de dierenarts moesten laten komen om Sybe in te laten slapen. We dachten nog jaren met hem op vakantie te kunnen gaan en lange wandelingen kunnen maken. Hij was nog een jonge hond van nog geen 2½jaar oud. In 4 dagen tijd ging hij van raar lopen naar helemaal niet meer kunnen lopen en een MRI scan in de universiteitskliniek in Utrecht wees uit dat hij een tumor had in zijn ruggenwervel. Er was niets meer aan te doen. Zo gingen we in korte tijd van 2 honden naar geen honden na 16 jaar honden te hebben gehad. Een week later werden we gebeld dat er een wetterhounpup voor ons beschikbaar was of we die wilden. We hoefden alleen maar ja te zeggen en dat deden we. Wel moest er het een en ander aan tijd management gedaan worden want een pup in huis betekent dat er altijd iemand thuis moet zijn. Bij Sybe hadden we 2, net afgestudeerde en thuiswonende, zoons die nog op zoek waren naar een baan. Nu was dat anders maar met elkaar lukte het. Toen Joop besloot om in 2018 met vervroegd pensioen te gaan kon er nog wel een pup bij komen. Een teefje dit keer om later mee te kunnen fokken. We wilde een halfzusje van Sybe uit het laatste nest van zijn moeder. We hadden van de fokker gehoord dat hij eind 2017 een nest wilde fokken dus dat kwam qua planning goed uit. We gaven ons op voor een pup met als voorkeur een teefje van Beike. In april belde de fokker ons op dat Beike al gedekt was en dat het nest half juni geboren zou worden, of we nog wel die pup wilden. Ja natuurlijk zeiden wij, we zoeken wel een oplossing. Zo hebben we onze vakantie opgeofferd en verspreid vakantie genomen zodat er altijd iemand thuis was bij de pup.
Van Tyskes Hucht 