Bouke: 1 mei 2000 – 30 november 2015

12 Juni, 2^e Pinksterdag, gaan we op weg naar Rouveen. Naar de boer/fokker van Mika. We zijn van harte uitgenodigd om eens langs te komen, er zijn rond Koninginnedag puppy’s geboren en we nemen Mika mee. De puppy’s zijn dan net 6 weken oud en ja hoor, na hevig gezeur, nemen we er een mee. Het actiefste hondje wat steeds naar ons toe komt en in de tuin de Afrikaantjes mishandelt. De kinderen hebben gekozen. Dit keer is het er één met een meer gladde vacht, een Stabijtje. Het was geen vooropgezet plan maar we hebben nog een mandje en een halsbandje en Mika heeft ook nog puppyvoer want hij is pas 10½ maand oud. We zijn eigenlijk helemaal uitgerust voor een puppy. Onderweg in de auto wordt een naam bedacht. Het moet nu een echte Friese naam zijn en Tjalling stelt de naam Bouke voor. Iedereen stemt in. Mika heeft er een broertje bij, een echt halfbroertje want ze hebben dezelfde moeder. Hij heet Bouke en is op 1 mei geboren. Dat is wel even wennen voor Mika. Bouke, die zijn moeder en broertjes en zusjes mist, zoekt hem steeds op. Mika vindt hem eerst wel een beetje eng en gaat hem iedere keer uit de weg maar al na 1½ dag accepteert hij Bouke en mag hij tegen hem aan komen liggen, tussen de voor- en achterpoten, lekker tegen z’n buik. Mika, die zelf ook nog maar een puber is moet opeens de volwassen hond spelen en het goede voorbeeld geven. Hij blaft als Bouke in de tuin tussen de planten loopt terwijl hij net heeft geleerd dat je daar niet mag komen. Mika is altijd de grote broer en het grote voorbeeld voor Bouke gebleven al was hij naar onze smaak in het begin veel te wild met Bouke. Bouke heeft veel van Mika geleerd, ook ondeugende dingen en imiteerde Mika vaak op het verkeerde moment waardoor het nergens op sloeg maar het was wel komisch.

Socialisatie: Met Bouke gaan we ook de puppycursus volgen in de manege in Heelsum. Het ligt nog vers in het geheugen dus het gaat heel snel. Voor Bouke is het goed dat hij met heel veel hondjes van zijn leeftijd kan spelen. Daarna gaan we bij Hondenclub “Amice” training volgen. Omdat het zo leuk is neem ik Mika ook mee. We doen daar allerlei oefeningen van gehoorzaamheid tot en met behendigheid. Dat vinden Bouke en Mika erg leuk om te doen. We blijven daar ruim 6 jaar trainen.

Karakter: Bouke had een heel ander karakter dan Mika. Hij was rustig en zachtaardig, een beetje onzeker waardoor hij het nog wel eens moet ontgelden maar hij was sociaal en wilde altijd kennismaken met andere honden, zelfs toen hij al heel oud was. Bij onzekere honden wilde hij daar nog wel eens van profiteren door een beetje macho te doen. Kinderen waren altijd gek op hem omdat hij zo rustig was en lekker zacht aanvoelde. Zelf wilde hij graag altijd lief gevonden worden. Hij leefde een beetje in de schaduw van Mika, die altijd haantje de voorste was. Spelen en achter een bal of stok aan rennen had hij al gauw opgegeven omdat Mika hem toch altijd voor was maar hij was slim op zijn eigen manier, vooral als hij er zelf voordeel bij had. Samen met Mika groeide hij op. We hebben hem misschien wel onderschat, met zijn rustige karakter en altijd braaf willen zijn. In de schaduw van Mika en Sybe leek hij een beetje saai maar hij had zeker zijn kwaliteiten.

Vakantie: Hij was pas 10 weken oud toen hij al mee ging op vakantie, kamperen in de tent in Luxemburg aan de Sûre. Op de camping werd hij zindelijk en thuis deed hij het zelfs niet in de tuin. Daarna volgden nog vele vakanties, eerst met de tent en later met de camper. Overal naar toe, Frankrijk, Noorwegen, Engeland, Wales, Schotland, Tsjechië en Zwitserland. In 2014 gingen we 4 weken trekken door Engeland en Schotland. In het Lake District deed hij ons versteld staan door met ons een berg van 800m hoog op te klimmen. Het ging niet snel en hij moest vaak even uithijgen maar er was volop water in de buurt en behendig zocht hij zijn weg over de ongelijke paadjes en rotsblokken. Als hij niet verder kon liet hij dat horen zodat we hem even konden helpen. Op laatst konden de pootjes niet meer maar hij heeft het volbracht, ouwe taaie Bouke, hij verdiende een medaille met zijn 14 jaar.

Samen met Mika: Van Mika had hij veel te verduren met z’n speelse aanvallen. Dan stond hij met zo’n blik, “als ik nu nog één stap doe wordt ik aangevallen, wáár kan ik dekking zoeken.” Hij was er helemaal aan gewend en hij miste het als Mika het niet deed. Ik had hem geleerd om Mika te roepen als hij weer eens de benen genomen had en dan blafte hij op commando. Daar kwam Mika altijd wel op terug. Ook probeerde hij hem de pas af te snijden als Mika weer eens achter fietsers aanging. Ja, ze waren een schitterend stel en zo werden ze samen oud en kwamen de gebreken. Toen we in 2013 van Mika als eerste afscheid moesten nemen, bleef hij alleen achter. Langzaam drong dat tot hem door en hij had het helemaal niet meer naar zijn zin. We gingen op vakantie naar Tsjechië en dat vond hij maar niks. Veel te warm en iedere avond kampvuur, daar hield hij niet van. Hij had wel een paar keer met Ruurd de Eger over gezwommen en dat vonden we heel knap. Hij had last van een stemband verlamming en was benauwd net als Mika en toen we hoorden dat we een puppy kregen hebben we hem daar aan laten opereren. Daar knapte hij van op. Hij kon daarna niet meer blaffen maar hij kon zich prima redden door op één of andere manier aandacht te vragen.

Samen met Sybe: Op 6 oktober ging hij mee om Sybe op te halen in Venhuizen maar thuis gekomen deed hij helemaal niet aardig tegen hem. Sybe schrok daar de eerste keer van, daarna heeft hij alleen maar geprobeerd om hem voor zich te winnen. Uiteindelijk is dat wel gelukt en zijn ze de beste maatjes geworden. Bouke leefde stiekem op van Sybe en Sybe had toch wel respect voor hem en nam hem later zelfs in bescherming. Er was geen hond die lelijk tegen Bouke mocht doen. Alleen had Bouke wel de aanvallen van Sybe te verduren net als bij Mika en soms werd hem dat te veel. Kortom dan was er een hoop kabaal.

De ouderdom: Met Pasen 2015 begonnen de eerste echte problemen te komen. Hij kreeg een GVS, een evenwichtsstoornis, hij kon niet meer lopen. We dachten dat, dat het einde was maar de dierenarts gaf hem nog een goede kans en hij knapte binnen een paar dagen zienderogen op. Hij hield er een scheven kop aan over maar daar had hij zelf geen last en uiteindelijk kon hij weer mee met de wandeling naar “Mariëndaal”, wel op zijn tempo. Met Sybe mee het water in vond hij heerlijk, hij ging zo diep dat hij bijna los kwam. Mee op vakantie naar Zwitserland was geen succes, hij kon niet meer tegen de verandering en het was veel te warm. Hij was erg onrustig. Na een week waren we al weer thuis en de tevreden blik toen hij weer op zijn eigen kussen lag was goud waard. In september, na een darminfectie, had hij veel ingeleverd en kon niet meer mee naar Mariëndaal. Wel ging hij nog wekelijks mee naar oma en was altijd blij als hij oma zag. Hij was zelfs een grote steun toen ze gevallen was en erg veel pijn had. In oktober kreeg hij een paar keer een epileptische aanval en daar schrokken wij erg van en dachten dat, dát het einde was. Ook daar kwam hij weer bovenop en hij bleef belangstelling houden voor andere honden en wandelen leuk vinden, al kwamen we niet verder meer dan het veld in buurt. Tot de middag van 29 november. Er gebeurde wat in de kamer, hij viel en had geen controle meer en hij keek me aan met een blik van nu is het wel mooi geweest. Ik beloofde dat ik de volgende dag de dierenarts zou bellen want het was zondag. Hij krabbelde later weer op en wilde bij me zijn en we zijn samen nog een stukje gaan wandelen. De volgende dag lag hij allen maar op zijn kussen en had niet eens meer belangstelling toen de dierenarts kwam. Het was mooi geweest. Rustig is hij gegaan en Sybe week niet van zijn zijde.