De puppy’s van Tyske, die allang geen puppy’s meer zijn, zijn jarig vandaag. 1 jaar oud. Wat gaat die tijd snel. Er zijn hele grote beren bij, zoals Bouke, Ciske en Hielke. Gosse en Aafke zijn niet zo groot geworden. De rest zit er tussen in.

Hielke kreeg een verjaardagscadeau, die moest hij wel delen met Ayke en Tyske.

Fimme kwam op bezoek en we hebben met z’n allen in het bos gewandeld.

Ik ben dit avontuur begonnen en ik kijk er met een goed gevoel op terug. Zo’n eerste keer een nestje, ik vond het allemaal reuze spannend. Er kan zo veel misgaan. Ik vind het allemaal niet zo van zelf sprekend. Ik besef wel degelijk dat we ontzettend geluk hebben gehad. Een mooie dekking, zoals ik me die voorgesteld had. Een vlotte en natuurlijke bevalling, zonder complicaties. Tyske die zo goed voor haar pups kon zorgen. Tyske die gezond bleef en pups die gezond bleven. Dan het mooie weer, precies op het goede moment dat de pups naar buiten konden en de hele dag buiten konden zijn en alles van de wereld om hun heen mee kregen. Al met al hebben we heel veel mazzel gehad met dit nest. Alle pups hebben naar mijn gevoel een goed thuis gevonden en ik hoop dat we nog lang contact houden. Het smaakt naar meer. Over 2 jaar misschien? Tyske moet ook willen en dan maar hopen dat het net zo geweldig gaat als dit nest. Het is geen garantie, je moet met alles rekening blijven houden.

Eke is zaterdag 18 april met zijn nieuwe baasjes vertrokken. Hij gaat in Horst (Limburg) wonen samen met hun oude hond Rover en heet voortaan Bobby

Ciske volgt zondag. Hij gaat in Berkel & Roderijs wonen en blijft Ciske heten.

Fimme wordt maandag morgen opgehaald en gaat in Amsterdam wonen. Hij blijft ook Fimme heten en er wordt al vol verwachting naar hem uitgekeken.

Dimer wordt maandagmiddag opgehaald en vertrekt naar Middelburg. Hij zal ook periodes in Ierland wonen waar zijn bazen een 2e huis hebben. Avonturen genoeg voor Dimer. Zijn baas noemt hem Dimmer.

Bouke gaat als laatste weg op dinsdagmiddag. Hij gaat in Maarssen wonen en zijn baas kijkt vol spanning uit naar zijn komst. Het komt allemaal goed.

Gosse gaat ’s avonds mee met Joop naar Friesland, naar Douwe in Woudsend. Hij zou eerst nog 2 weken bij ons blijven omdat Douwe pas in mei vakantie kon krijgen. Nu hij niet mag werken vanwege zijn hoest gaat Gosse eerder. Hij zal vaak bij ons terug komen omdat Douwe regelmatig naar Oosterbeek komt.

Dan blijven over Aafke en Hielke. Die blijven nog een poosje. Aafke blijft omdat ze straks naar Engeland gaat. Eerst moet ze haar rabiës inenting gehad hebben en dat kan pas met 12 weken. Daarna moet ze nog 3 weken wachten, dan is ze 15 weken. Hielke is van Ruurd. Aangezien Ruurd ook nog bij ons woont doet Hielke dat ook. Op termijn gaat hij in Wolfheze wonen. Dat is niet zo ver bij ons vandaan en hij zal ook vaak bij ons komen.

Ik ben met Ayke en Tyske naar het bos geweest. Als ik thuis kom zie ik dat Fimme op zijn buik een gat ligt te graven. Daar wil ik wel een foto van maken en pak mijn camera. Tyske is me voor en gaat naar haar kinderen die gelijk naar haar toe komen, het moment is voorbij. Ze laat ze nog een keer bij haar drinken en ik ben verbaast want ik dacht dat het al over was. Ik ga het filmen. Dan hoor ik haar een braak geluid maken en zie dat de pups naar de grond gaan om daar de brokken van die ochtend, die ze uitgebraakt heeft, op te eten. Alles is gefilmd. Ze is echt een goede moeder die eerst aan haar kinderen denkt, ook als ze iets lekkers krijgt. Die Tyske verbaast me iedere keer weer.

Vanochtend werden we getrakteerd op een concert, een hondenconcert wel te verstaan. De puppy’s kunnen heel mooi zingen als een kinderkoortje en Tyske zingt de 1e stem. Ayke valt dan in met een sonore 2e stem die klinkt als een bourdon. Dat gaat zo een poosje door. Alleen Tyske wil steeds hoger en dan haalt ze het niet meer en valt de hele samenzang uiteen in geblaf. Maar goed dat we geen buren meer hebben.

Eindelijk is het dan zover, we mogen naar Nijmegen om de pups te laten chippen. Dus 8 pups in de bench gepropt en 45 kg puppy’s in de camper getild. Dat viel nog niet mee. Zo’n bench is er niet op berekend om met een inhoud van 45 kg opgetild te worden. Het past ook maar net in de camper. Als de Raad van Beheer op tijd was geweest had dat toch 9 kg aan gewicht gescheeld. In Nijmegen staat iemand met een plat karretje klaar om de bench naar binnen te rijden. Wij mogen door het raam buiten mee kijken. Het is zo gebeurd, Chip er in, met een swabje door de bek poetsen voor de DNA afname, diverse stickers plakken en klaar is Kees. Ze zijn doodstil en geven geen kik terwijl ze onderweg een heel concert gaven. Dan weer naar huis. Ziezo de eerste autorit zit er ook op. Thuis halen we ze maar één voor één uit de bench en brengen we ze naar de tuin. Dat gaat toch een stuk makkelijker. Er wordt meteen gepoept en geplast en dan krijgen ze eten want dat mocht niet vooraf i.v.m. de DNA afname.

Vandaag hebben ze allemaal een gekleurd bandje gekregen ter identificatie as. dinsdag bij het chippen. Dan kunnen ze er vast aan wennen. Een wandeling in de voortuin eindigt in dikke pret. Met z’n allen spelen, verkennen en de tuin “verbouwen”. Er wordt massaal getuinierd en dat levert natuurlijk weer veel bekijks op vanaf de straat én mooie plaatjes. Eén voor één moeten ze bij Douwe komen voor een gezondheidscheck en de 1e vaccinatie. Ze ondergaan het allemaal zonder een kik te geven en lijken er later op de middag geen last van te hebben.

Langzamerhand kun je de verschillende karakters wel onderscheiden.

Aafke: het enige meisje en doet dapper mee met de boys maar af en toe laat ze het drukke gedoe aan de jongens over en gaat apart liggen met een houding van “stoor me niet”. Ik heb niet zoveel ervaring met teefjes maar ze lijkt me zachter dan Tyske hoewel ze ook wel ondernemend is en zich niet laat wegdrukken door haar broertjes met het eten. Ze blijft dan vrij stoïcijns dooreten.

Bouke: is een rustige hond en een beetje lui, houdt van geknuffeld worden en doet soms de dingen net even iets anders. Hij is een van de drie grootste honden en zal het formaat van zijn vader wel krijgen, schat ik. Hij is altijd heel stabiel gegroeid, dat kan duiden op een stabiel karakter,

Ciske: is een grote rustige knuffelkont. Vindt het heerlijk om opgepakt te worden en bij je op schoot te zitten. Hij was verreweg de grootste bij de geboorte met 504g maar groeide niet zo hard door toen hij bij Tyske dronk. Ik denk dat hij zich makkelijk liet verdringen door de rest en dat hij een bescheiden hond is. Sinds hij vast voer krijgt zit de groei er weer aardig in en hoort hij bij de zware jongens. Krijgt waarschijnlijk ook het formaat van zijn vader.

Dimer: is wel een hondje met pit. Hij kan heel mooi zingen. Beslist geen saaie hond. Hij is heel nieuwsgierig en ondernemend en beslist niet bang uitgevallen. Dat kun je aan zijn kopje al zien. Hij houdt niet erg van op schoot zitten, tenminste niet lang. Dan wil hij weer weg. Het is er wel eentje die in de gaten gehouden moet worden gehouden want door zijn nieuwsgierigheid kan hij zichzelf wel eens in de problemen brengen en dat zou jammer zijn. Hij was de kleinste bij de geboorte, 344g en heeft zijn broers nooit ingehaald. Toch is zijn groei parallel aan de rest en is zijn gewicht nu gelijk aan die van zijn zusje. Procentueel is hij het hardste gegroeid t.o.v. zijn geboortegewicht. Ik denk dat hij de kleine genen van zijn moeder en grootvader geërfd heeft. Brander, de vader van Tyske is ook een kleine reu.

Eke: heeft denk ik het meest van het pittige karakter van Tyske geërfd. Hij kan nogal knorrig doen als je hem oppakt als hij ligt te slapen, bv om hem te wegen. Ook betrapte ik hem er op dat hij de anderen weg joeg bij zijn bakje toen hij zat te eten. Hij heeft ook al eens heel waaks naar me geblaft. Hij is een grote vreetzak en heeft meestal als een van de eerste zijn bakje leeg en gaat dan naar de buren. Bang is hij ook niet, want toen Joop met de tacker bezig was zat hij er met z’n neus bovenop. Wel eentje waar vanaf het begin consequent mee omgegaan moet worden om zijn plaatste kennen, denk ik. Eke is een middenmoter wat grootte betreft.

Gosse: is een beetje een schijter. Bij harde geluiden of grote dingen is hij de eerste die wegvlucht. Verder is heeft hij ook wel pit en laat zich niet op de kop zitten door de grotere honden. Hij had een gemiddeld geboortegewicht maar zit nu in de buurt met zijn gewicht bij Aafke en Dimer. Ook hij zal niet zo groot worden ondanks dat hij wel een van de vreetzakken is en meestal ook als een van de eerste zijn bakje leeg heeft. Hij is wat fijner gebouwd.

Hielke: is een beetje een drama queen en laat zijn stem graag horen als hij het er niet mee eens is. Hij kan heel mooi zingen en doet dat vaak. Verder is hij wel rustig en kan lekker bij je zitten. Nu is hij de grootste van het hel stel en zal dus wel een grote hond worden.

Fimme: is een echte knuffelbeer, een rustige hond die graag bij je zit. Voordat we overgingen naar vast voer was hij een korte tijd de zwaarste maar de anderen zijn harder gegroeid op vast voer dan hij en nu zit hij in de middenmoot. Met het eten houden we hem nu goed in de gaten want hij laat zich makkelijk verdringen door de rest en hij eet niet zo snel maar wel graag. Als de rest het op heeft haal ik zijn bakje weg en krijgt hij het apart van de rest. Dan eet hij het ook graag op. Sinds ik dat doe groeit hij weer beter.

We boffen toch zo met dat mooie weer, de pups zijn de hele dag buiten. ’s Ochtends als we beneden komen doen we ze naar buiten en daar krijgen ze ook hun voer, in het hutje. Ondertussen kunnen we binnen de puinhopen op ruimen die ze gedurende de nacht hebben gemaakt. Ze spelen buiten en genieten van de ruimte die ze hebben. Als ze moe zijn trekken ze zich terug in het hutje en liggen daar te slapen. Zo gaat het de hele dag door. Eten, spelen, slapen. Alle geluiden van buiten krijgen ze mee en wordt als gewoon ervaren, vogels die fluiten, hanen die kraaien, verkeer dat langs komt over straat maar ook door het pad naast onze tuin, auto’s en brommers. Defensie was vanochtend met helikopters aan het rondvliegen. Zo veel mogelijk geluiden moeten als gewoon ervaren worden. Joop was vanochtend met een elektrische tacker de schotten in het hutje weer aan het vast zetten die ze gesloopt hadden en dat knalde toch behoorlijk. Gosse maakte gauw dat hij weg kwam maar Eke zat er bijna bovenop en trok zich er helemaal niets van aan. Goede jachthond, schotvast? Als we ze ’s avonds weer naar binnen doen in de puppyren is er protest. De puppyren is opeens veel te klein. Niet lang daarna gaan ze uit want het is best vermoeiend zo’n hele dag buiten, ook al slaap je in de tuin of in het hutje. Dan worden alle indrukken van de dag verwerkt want je ziet ze liggen dromen. Ze liggen nooit helemaal stil. Ik hoop van harte dat het nog een poosje zo mooi en droog weer blijft, alhoewel………ze worden er wel erg goor en stoffig van.

Tyske doet me iedere keer verbazen, verwonderen is misschien nog een beter woord. Of is het haar natuurlijk instinct. Zo natuurlijk als de dekking ging, het gat dat ze in de tuin groef en het knuffeltje dat ze ’s nachts op de bank legde en begon te likken. Dan de bevalling, ze wist precies wat ze moest doen. Het 5e pupje? Is dat aan haar aandacht ontsnapt of was het niet goed dat ze er niet naar om gekeken heeft. We zullen er nooit achter komen, ogenschijnlijk zag het er heel normaal uit met een normaal geboorte gewicht van bijna 4ons. Geen gespleten verhemelte of zo, niets wat we zo op het oog konden ontdekken. Dan het laatste pupje wat waarschijnlijk al dood was toen het geboren was omdat het geen schijn van kans had nadat het zo lang in de baarmoeder was achtergebleven. Daar was ze juist zo druk mee bezig en heeft ze nog 2 dagen naar lopen zoeken, zelf in de kuil in de tuin. Het zwart-witte knuffeltje dat plotseling in de kist lag, moest dat het dode pupje vervangen. Raadsels!

Ik had haar al een paar keer betrapt dat als ik haar brokken gaf, dat ze even in de bak dook en dan weg liep. Even later lagen er een aantal brokjes in de kist. Later deed ze dat ook in de puppyren en ook buiten. Ze deed het zelfs met een stukje pens wat ze voor haar kinderen neer legde met een aansporende duw van haar neus. Zo kende ik haar niet. Tyske is een grote vreetzak, die gauw haar bak leeg schrokt en dan verder gaat met die van Ayke. Ayke doet dan gewoon een stapje aan de kant, de goedzak. Wel jatte ze de brokken bij Ayke uit de bak en ging ze naar haar kinderen brengen. Wat ze vanochtend deed sloeg toch alles. Tyske krijgt ’s ochtends vroeg extra brokken en na de wandeling samen met Ayke haar normale portie brokken. Ik was met de honden een uurtje naar het bos geweest en onderweg heeft ze me diverse hondenkoekjes afgetroggeld. Op de terugweg vlak bij huis heeft ze nog een dode muis verorberd en thuis gekomen gaat ze gelijk naar haar kinderen in de tuin. Ze braakt een deel van de brokken die ze ’s ochtend vroeg gehad heeft voor haar kinderen op de grond. Er zitten kruimels van de hondenkoekjes tussen maar géén muis. Raadsel! De ene helft van de pups drinkt bij haar de andere helft eet met smaak de voor-gegeten brokken op. De grond wordt helemaal afgelikt. Heeft ze af en toe een soort oer gevoel dat ze vast voedsel naar haar pups moet brengen?